|
اگر بتواني به خود اعتماد کني
آنزمان که همه بتو ظنين اند. اگر بتواني سر خود را بلند کني آنزمان که همه از تو
شرمسارند. اگر بتواني صبر کني و خسته نگردي آنزمان که همه درمانده و ناتوانند. اگر
بتواني خود را فصيح و يا هوشمند نشان ندهي آنزمان که همه در پي آنها تقلا ميکنند.
اگر بتواني به رويا ها مجال حضور دهي بي آنکه آنها را سرور خود سازي. اگر بتواني
فکر کني بي آنکه افکارت را اهداف خود سازي، اگر بتواني زماني که دستاوردهايت را از
دست دادي لحظه اي افسوس نخوري و دوباره شروع کني. اگر بتواني براي انسانها ارزش قائل
باشي بي آنکه آنها را زياد بزرگ نمايي. اگر بتواني با پادشاه و رعيت به يکسان سخن
گويي و اگر بتواني حقيقت را بپذيري، آنگاه شايسته نام انسان هستي.
رويارد کپلينگ
|
