صحبت كردن در مورد قوت خدا، مخصوصاً در رابطه با بيداری روحانی سه خطر در پی دارد كه در ذيل به آنها اشاره می كنم

اولين خطر اينست كه زمانيكه در مورد قوت خدا صحبت می شود اغلب اوقات تأكيد بر قوت خداست تا به خدای قوت ، در حاليكه تمركز ما بايد بر خدای قوت باشد نه بر قوت. قوت می تواند بهترين اشخاص را تباه سازد. در سراسر ايالات متحده يكی از بزرگترين مشكلات موجود در كليساهايی كه دارای بيداری روحانی نيستند، قدرت طلبی است. هميشه افرادی هستند كه بدنبال قدرت باشند، اين افراد ممكن است شبانان يا شماسان كليسا و زنان يا مردان باشند. همه بدنبال قدرت هستند

قدرت ميتواند بسيار خطرناك باشد. اگر محور قدرت خود خداوند نباشد تكبر و غرور را به همراه دارد. تكبر پييشرو هلاكت است(امثال 18:16). هر گاه در مورد قوت خدا در بيداری روحانی صحبت می كنيم بايد مواظب باشيم كه تأكيد ما فقط بر خدای قوت باشد نه بر قدرت او

دوماً، امروزه صحبت در مورد قوت خدا خطراتی بدنبال دارد زيرا ما در دوره و زمانه ای زندگی ميكنيم كه همه دنبال علامات و معجزات هستند. من ايمان دارم كه خدا امروز نيز معجزه می كند و هر بار كه ا و گناهی را می بخشد و شخصی نجات می يابد، معجزه ای رخ می دهد. من به اين خدايی كه معجزه می كند ايمان دارم ولی ما بايد مواظب باشيم كه در پی عجايب و معجزات و نشانه ها نرويم بلكه خود خدا را جستجو كرده، در پی اطاعت از كلامش باشيم

به نظر من ايمانداران نبايد بدنبال نشانه ها و عجايب و معجزات باشند. بر مبنای كتابمقدس ما بايد كلام خدا را موعظه كرده، تعليم داده و از آن اطاعت كنيم و در پی آن نشانه ها و معجزات نيز بوقوع خواهند پيوست. ما در جستجوی آنها نيستيم ، آنها بدنبال ما هستند. هدف ما بايد انجام اراده خدا باشد و اگر از اراده خدا اطاعت كنيم او خود به امور ديگر رسيدگی خواهد كرد

خطر سوم زمانی است كه آنقدر اطلاعاتمان در مورد اصطلاحات مربوط به بيداری زياد می شود كه می توانيم در مورد آن صحبت كرده، تعليم داده و موعظه كنيم، ولی با همه اين اوصاف كليسايی بی قوت داشته باشيم. اين زندگيهای خود ما است كه در درجه اول احتياج به بيداری روحانی دارد