خداوندا دعا كردن را بما بياموز

شاگردان عيسی شاهد كارهای خارق العاده او بودند. آنها ديدند كه او چگونه آب را به شراب تبديل كرد، بيماران را شفا داد، ارواح شرير را بيرون راند، به نحو احسن موعظه كرد و حتی مردگان را زنده گردانيد، ولی هرگز از او نخواستند كه طرز انجام اين كارها را به آنها بياموزد، بلكه گفتند،  "خداوندا ،‌دعا كردن را به ما تعليم بده" ( لوقا 1:11). آنها می دانستند كه رمز انجام اين اعمال عظيم ، در دعاهای عيسی نهفته است. او در ساعات اوليه صبح ، وقت طولانی را در دعا سپری می كرد شاگردان می خواستند به رمز پيروزی او دست يابند.

عيسی در لوقا 1:11 طرز دعا كردن را به شاگردانش تعليم داد. همين مبحث در متی 9:6-13 نيز نوشته شده است. در اين آيات ، عيسی پنج اصل دعا را آموزش می دهد. هر كدام از آنها را می توان به عنوان پاسخی به يكی از ويژگی های خاص خدا قلمداد كرد. دعا يعنی شناختن خدا. وقتی خدا را در تمام شكوه و جلالش مشاهده می كنيم ، مسائل قلبی خود را با او در ميان می گذاريم  و اينجا است كه دعا برای ما نوعی ماجراجويی محسوب می گردد. اغلب اين سؤال مطرح می شود كه افراد هنگام دعا چه می كنند. مردم اكثراً نمی دانند كه چطور می توان نيم ساعت يا يك ساعت را در دعا سپری كرد. ولی پس از استفاده  از اين اصول، پی می برند كه برای دعا به وقت بيشتری نياز دارند.

پس چگونه بايد دعا كرد و عيسی چه اصولی را تعليم داد؟

اولين اصل، ستايش و شكر گذاری است . عيسی در متی 9:6 دعا را با تمركز بر خدا آغاز می كند. ا و به شاگردان می آموزد تا به سه صفت  خدا توجه داشته باشند: 1) پدر ما 2) كه در آسمانی 3) نام تو مقدس باد. پدر بودن خدا، نشانگر نيكويی او است. درك اين مورد، مخصوصاً وقتی كه با مشكلاتی در زندگی روبرو می شويم، برای ما بسيار حائز اهميت است. بايد بدانيم كه خدا نيكو است و در زندگی ، بهترين ها رابرای ما می خواهد. هر گاه از او نان بخواهيم به ما سنگ نمی دهد. در واقع ، اگر دنيا يا شرير به ما سنگ دهد، او آنرا به نان تبديل خواهد كرد.

عبارت  "كه در آسمانی" ، عظمت خدا را نشان می دهد. او بر تخت سلطنتش جلوس كرده است. تمامی قدرت و اختيار در آسمان و بر زمين در دستهای او است. او خدای قادر است. مسيح قدوسيت خدا را در عبارت  "نام تو مقدس باد" بيان می دارد. خداوند، يكتا و بی همتا است . ما مخلوق هستيم و او خالق ما است. ما گناهكار هستيم و او كاملاً قدوس است. او در جهان بی نظير است. بنابراين ، بايد در حضور خدا با احترام زانو زنيم و او را برای نيكوييش شكر كنيم ( برای همه كارهای نيكويی كه برای ما انجام داده است) و او را برای آنچه كه هست ستايش كنيم ( برای ويژگيها و شخصيتش). بنابراين هنگام دعا بايد ابتدا ، وقتی را برای تمركز بر شخصيت خدا و كاری كه برای ما انجام داده است اختصاص دهيم و او را در زينت قدوسيتش بپرستيم و برای اعمال عظيمش در زندگيمان ، او را شكر كنيم .

دومين اصل در متی 10:6 اصل شفاعت است. بعد از اينكه عيسی توجه شاگردان را به ويژگيهای خدا معطوف می دارد، وی نيازهای جهان را به آنها نشان می دهد. حال جهت تمركز از خدا، به ملكوت و اراده اش بر روی زمين تغيير می يابد. با شناخت خدا، اشتياق شديدی برای انجام اراده قلبی او در ما ايجاد می گردد. اراده قلبی خدا چيست كه در طول 2000 سال تغيير نكرده است؟ اراده او نجات جهان است ( يوحنا 16:3)! ما بايد برای مردمی كه به مسيح نياز دارند دعا كنيم كه ملكوت خدا بيايد و اراده اش در زندگی های آنها انجام شود. اين دعا، مؤثرترين و قويترين نوع دعا می باشد ، زيرا مستقيماً با قلب خدا در ارتباط است. هنگامی كه با قلب خدا، ملكوت و اراده او ، در توافق باشيم او آسمان را به زمين منتقل خواهد كرد.

اصل سوم، اصل درخواست است(متی 11:6) . عيسی به شاگردان خود آموخت كه نيازهايشان را به حضور خدا بياورند و نان روزانه خود را از او بطلبند. غذا ، اساسی ترين نياز بشر است. عيسی می خواست شاگردانش، خدا را به عنوان "يهوه يايرا" بشناسند يعنی خدايی كه مهيا می سازد. خدا مشتاق است تا نيازهای فرزندانش را برآورده سازد. او ما را دوست دارد و از ما مراقبت خواهد كرد. ما بايد هر روز نيازهايمان را به حضور خداوند بياوريم و اين فرمان خدا است. توجه داشته باشيد كه عيسی در تعليم خود به شاگردان به چه مراحلی از دعا اشاره می كند. ابتدا، تمركز تنها بر روی خدا است . سپس جهت تمركز بسوی آمدن ملكوت خدا بر زمين تغيير می يابد و دعای ما برای ديگران است. در آخر، ما نيازهای خود را به حضور خدا می آوريم. در دعايی كه عيسی به شاگردانش آموخت اولويت ها به اين ترتيب بودند ـ اول خدا ، دوم ديگران، و سوم نيازهای خودمان. اين در حالی است كه اكثر ما در جهت عكس اين ، دعا می كنيم.

پس از آوردن نيازهايمان به حضور خداوند، عيسی توجه ما را به سوی عميق ترين مسائل قلبی يعنی نيازهای روحانی معطوف می دارد. اصل چهارم، اصل بخشش است كه منعكس كننده فيض و قدوسيت خدا است. اين اصل كه در متی 12:6 بيان شده است،به ما می آموزد كه به خاطر فيض و بخشش خدا در زندگی هايمان بايد به او اعتماد كنيم. با سيراب شدن از چاه عميق فيض خدا، قادر به بخشش ديگران نيز خواهيم بود. احساس گناه و تلخی ، مسائل درونيی هستند كه دعاهای ما را با شكست مواجه می سازند. عيسی در اين قسمت از كلام خدا به هر دو مسئله اشاره می كند. در آخر، عيسی در متی 13:6 به شاگردان خود می آموزد كه چگونه درگير نبرد روحانی گردند. ما به عيسی به عنوان شبان اعظم می نگريم، شبانی كه زندگی هايمان را به سوی مكانی امن و به دور از وسوسه های اين دنيا هدايت می كند. همچنين به او،‌ به عنوان پيروزی مان بر نيروها و قوت شرير می نگريم. عيسی پيروزی ما است. وقتی كه از روش او در دعا برای زندگی مان پيروی كنيم ، زندگی پيروزمندانه ای خواهيم داشت. به عيسی بنگريد. امروز به او بگوييد، “ خداوندا، دعا كردن را به من بياموز” . هر گاه دعا كردن را از او بياموزيد به پيروزی دست خواهيد يافت.